အိမ္မက္

ဇင္မာဝင့္ တေယာက္ စာအုပ္ထည့္ထားတဲ့ ကခ်င္လြယ္အိပ္ကို ရင္ခြင္ပိုက္ျပီး ရင္တထိတ္ထိတ္ ျဖင့္ ကၽြန္းေလွကား ၾကီးအတိုင္း တက္လာသည္၊ ဒီေန႔ ကိုေမာင့္ အိမ္သုိ႔ စာလာသင္ရမည္မွာ တျခားေန႔ေတြနွင့္ မတူ၊ ဟင္းလင္းပြင့္ ေနသည့္ အိမ္ေရွ႕ တံခါးၾကီးသည္ သူဝင္လာသည္ႏွင့္ အလိုလို ဂ်ိဳင္းကနဲ႔ ပိတ္သြားသည္၊ သူက တံခါးပိတ္သံေၾကာင့္ ရုတ္တရက္ လန္႔သြားျပီး ပါးစပ္က ေဒၚေဒၚ၊ ေဒါ္ေဒါ္၊ ဦးေလး၊ ဦးေလး၊ မညြန့္၊ မညြန္႔ ဆိုျပီး သူ႔ ကို စာသင္ေပးေနသည့္ ကိုေမာင္ အိမ္က အိမ္သားေတြကို အသံထြက္ေအာင္ ေအာ္ေခၚေနေသာ္လည္း မည္သူကမွ မထူး။ အလိုလိုပိတ္သြားေသာ တံခါးကို ဆြဲဖြင့္ ၾကည့္ေသာ္လည္း တံခါးက တုံ႔တံု႔မွ် မလႈတ္။ ပါးစပ္က တေၾကာ္ေၾကာ္ ေအာ္ေခၚေနေသာ္လည္း အိမ္ထဲမွ မည္သူမွ် ထြက္မလာ။ မည္သူ႔ကိုမွ ေခၚမရသည့္ အဆံုး သူစာသင္ေနက် အေပၚထပ္သို႔ စာၾကည့္စားပြဲ ရွိရာသို႔သာ တလွမ္းခ်င္း တက္လာမိသည္။ ကိုေမာင္ အေပၚထပ္မွာ သူ႔အလာကို စာသင္ေပးဘို႔ ေစာင့္ေနသည္ဟု သူ႔စိတ္ထဲက သိေနသည္၊ ကိုေမာင့္နာမည္က ကိုေမာင္တင္၊ ေဆးတကၠသိုလ္ တတိယႏွစ္ ေက်ာင္းသား၊ သူ႔ ဂိုက္ဆိုလဲ မမွား၊ မိဘခ်င္းကလဲ ရင္းႏွီးသည္။ ကိုေမာင္က သူ႔ကို ညီမေလးတေယာက္လို ဂရုစိုက္သည္၊ ဘာမဆို သူ႔ကို အလိုလိုက္သည္၊ သူက စာမက်က္ခ်င္ ပ်င္းတယ္ ဟု ညီးညဴရင္ ကိုုေမာင္က သူနွင့္ အတူတူ သူက်က္ရမည့္ စာကို လုိက္က်က္သည္။ အတူတူ စာအံသည္။ ကိုေမာင္ကို သူမေၾကာက္၊ သူ႔ဆရာဟု သေဘာမထား၊ သူခင္သည္၊ ကိုေမာင္ႏွင့္ ေတြ႕လွ်င္ အားလံုး အဆင္ေျပသြားမည္ကို သူသိေနသည္၊ ထို႔ေၾကာင့္ တအိမ္လံုး သရဲေျခာက္သလို တိတ္ဆိတ္ေနသည့္တိုင္ေအာင္ ကိုေမာင္ရွိရာ စာသင္ေနက် ေနရာဆီသို႔ သူတက္လာရဲျခင္းျဖစ္သည္။

ေလွကားဝ ေရာက္သည္ႏွင့္ သူထင္သည့္ အတိုင္း ကိုေမာင္က စာသင္ေနက် စားပြဲမွာ သူ႔ကို ေစာင့္ေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။ ကိုေမာင္က စာသင္ခ်ိန္ဆို အျမဲတမ္း သူ႔ကို ေစာင့္ေနက်၊ ကိုေမာင့္ ကိုေတြ႕လိုက္သည္ႏွင့္ ဟန္ပင္မေဆာင္ႏိုင္၊ ကိုေမာင္ ရွိရာ ခပ္သြက္သြက္ေလး ေျပးကာ ေအာက္ထပ္မွာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ် ေခၚမရေၾကာင္း၊ တံခါးၾကီးလဲ အလိုလို ပိတ္သြားေၾကာင္း အေလာတၾကီး ေျပာျပလိုုက္သည္။ သူက ေၾကာက္ျပီး ေမာပန္းသလို ရင္ဘတ္ကို လက္ေလးျဖင့္ ဖိကာ ဖိကာျဖင့္ စီကာရီကာ ေျပာေနသည္ကို ကိုေမာင္က ျပံဳးျပီး ၾကည့္ေနသည္။ ျပီးမွ ကိုေမာင္က ဟုတ္တယ္ ဇင္မာရ ဒီေန႔ ေမေမတို႔ အားလံုး အျပင္သြားၾကတာ၊ အိမ္ေဖၚ မညြန္႔ပါ ေခၚသြားတာ၊ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး။ ဒါဆို တံခါးၾကီးက အလိုလို ဘာလို႔ ပိတ္သြားတာလဲ၊ ဒီမွာေလ ဇင္မာ ရဲ႕၊ ဇင္မာ ဝင္လာေတာ့ ကိုေမာင္က ရီမုဒ္ နဲ႔ ပိတ္လိုက္တာ၊ ေအာက္ဆင္း မပိတ္ခ်င္လို႔၊ ဆိုျပီး ခလုပ္မ်ား ပါသည့္ တီဗီရီမုဒ္ လို ခပ္ရွည္ရွည္ ရီမုဒ္ ကြန္ထရိုး ကိုျပသည္။ အလဲ့ ကိုေမာင္တို႔ အိမ္က တယ္မိုက္ပါလား၊ ဟြန္း ဒါေတာင္ သူမ်ား ေအာက္က ဒီေလာက္ အသံေပးေနတာ ျပန္မထူးဘူး ဟု စိတ္ေအးသြားသလို မ်က္ေစာင္းထိုးကာ ေျပာရင္း ပိုက္ထားေသာ လြယ္အိပ္ကို စားပြဲေပၚ တင္လိုက္သည္။ ကိုေမာင္က သူ႔ အျပဳအမူေၾကာင့္ တဟားဟား ေအာ္ရင္ရင္း သူ႔နားကပ္လာသည္။ လန္႔သြားသလား ဇင္မာ ဟုေမးရင္း သူ႔ကို အသာဖက္လိုက္သည္။ ကိုေမာင့္အျပဳအမူေၾကာင့္ သူ မ်က္လံုးဝိုင္းသြားသည္။ အရင္က ကိုေမာင္ သူ႔ အသားကို တခ်က္မွ မထိ၊ မထိဆို လက္ဖ်ားကိုေတာင္ မေတာ္တဆ မထိ၊ သူ႔အေပၚအဲ့လို ရိုးသားသည္၊ ခုမွ ဘာျဖစ္သည္မသိ ပိုင္စိုးပိုုင္နင္း သူ႔ကို လာဖက္သည္။ ျပီးေတာ့ တအိမ္လံုးမွာလဲ တေယာက္မွ မရွိ၊ သူလန္႔သြားသည္။ သူကလဲ ဖိုဆို၍ ယင္ဖိုတင္မက ျခင္ဖိုေတာင္ သန္းဖူးသူမဟုတ္၊ အိမ္မွာလဲ ျခင္လံု စကာႏွင့္ ေနေနသူျဖစ္သည္။ ခုလို ကိုေမာင္က သူ႔ကို ပိုင္စိုးပိုင္နင္း လာဖက္ေတာ့ သူ႔ရင္ေတြတဒိုင္းဒိုင္းခုန္ကာ ဘာေျပာရမွန္းမသိ၊ ေစာေစာကလို ေၾကာက္စိတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္လာေသာ ရင္တုန္ျခင္းႏွင့္ မတူ၊ ခုပံုစံက ရင္ထဲပူလာကာ တဒိုင္းဒိုင္းႏွင့္ နွလံုးခုန္ ျမန္လာျခင္းျဖစ္သည္။

သူ႔ပါးစပ္က လႊတ္ပါ ကိုေမာင္၊ မေတာ္ပါဘူး၊ ဇင္မာ ေနလို႔ မရေတာ့ဘူး လို႔ ညင္းဆန္ ေျပာခ်င္ေသာ္လည္း သူ႔ပါးစပ္က အသံထြက္မလာ၊ ႏႈတ္ခမ္းသာ တလႈတ္လႈတ္ျဖင့္ သူေျပာေနသည္ဟုထင္သည္။ အသံက အျပင္မေရာက္၊ သူ ေျပာမထြက္သည္ကို ကိုေမာင္က သူကို လက္ခံသည္ဟု ထင္ေနပံုရသည္။ ဖက္ထားရာက တဆင့္ကဲလာသည္။ သူ႔ ႏွားေခါင္းက ဇင္မာ့ ပါးမို႔မို႔ေပၚ က်လာသည္။ ကိုေမာင့္ အနမ္းက သိမ္ေမြ႔လြန္းသည္။ ပါးျပင္ကို နွာေခါင္းျဖင့္ ေမႊးေမႊးၾကဴရံုသာမက ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္လည္း ဖြဖြေလး စုတ္လိုက္ေသးသည္။ ကိုေမာင့္ အနမ္းေၾကင့္ ေစာေစာက အသံမထြက္သည့္ အေျပာေတြလည္း လည္ေခ်ာင္းဝမွာ ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ကုန္သည္။ ကိုေမာင္ အနမ္းက ပါးျပင္ကေန လည္တိုင္ကို ေလွ်ာက်လာသည္။ လည္တိုင္ႏွင့္ ႏႈတ္ခမ္း ထိသည္ႏွင့္ ဇင္မာ့ တကိုယ္လံုး ရွိမ္းကနဲျဖစ္ကာ တကိုယ္လံုးရွိ အေမြးႏုမ်ား ေထာင္ကာ ၾကက္သီးဖ်ဥ္းထလာသည္။ အလိုလို ကိုေမာင္ နမ္းရလြယ္ေအာင္ ေခါင္းကို ေမာ့ေပးမိသည္။ ကိုေမာင့္ ႏႈတ္ခမ္းက လည္တိိုင္ အထက္ေအာက္ ေျပးလႊားေနသည္ကို ဇင္မာ ေၾကနပ္သလို ခံစားေနရသည္။ တရွိန္းရွိန္းျဖင့္ တက္ေနသည့္ ခံစားခ်က္ သူသေဘာက်သလို ျဖစ္ေနသည္။ ကိုေမာင့္ကို တင္းတင္း ျပန္ဖက္ထားမိျပီဟု သူ႔ကိုယ္သူ ထင္ေနသည္။ သူ႔ ႏႈတ္ခမ္းကိုလည္း ကိုေမာင္ နမ္းရလြယ္ေအာင္ အလိုလို မပြင့္တပြင့္ ဟထားမိသည္။ စိတ္ထဲကလည္း ႏႈတ္ခမ္းကို လာနမ္းပါဟု တမ္းတမိသည္။ သူ ႏႈတ္ခမ္းကို တခါမွ် အနမ္းမခံဘူး။ ႏႈတ္ခမ္းကို နမ္းသည့္ အရသာ သူခံစားခ်င္မိသည္။ သူ အသံတိုးတိုးညီးျပီး သူ႔ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုေမာင္လာနမ္းေအာင္ ၾကိဳးစားၾကည့္သည္။ ကိုေမာင္က သူနမ္းေစခ်င္သလို သူ႔ႏႈတ္ခမ္းကို လာမနမ္း၊ သူ႔အက်ႌစကို ကိုင္ျပီး ဆြဲယူလိုက္သည္။ ထူးထူးဆန္းဆန္းပင္ သူ႔တကိုယ္လံုး ေအးကနဲ ျဖစ္သြားကာ သူဝတ္ထားသည့္ အက်ႌက ကိုေမာင့္လက္ထဲ ပါသြားသည္။ သူဝတ္ထားသည္က အထက္ေအာက္ အတူတြဲထားသည့္ ဘေလာက္စ္အရွည္၊ ပါသြားသည္မွ အတြင္းက ဝတ္ထားသည့္ ဇာေဘာ္လီေလးေရာ အသားေရာင္ ပင္တီေလးပါ အတူတြဲပါသြားသည္။

သူ႔ တကိုယ္လံုး ဟာလာဟင္းလင္း ျဖစ္သြားသည္ကို သူသိလိုက္သည္။ အိုး . . . ဟု ၾကယ္ၾကယ္ေလာင္ေလာင္ အသံက စိတ္ထဲက ေအာ္လိုုက္သည္လား ပါးစပ္က အသံထြက္ ေအာ္လိုုက္သည္လား သူမသိ၊ ရွက္စိတ္ျဖင့္ ကိုေမာင့္ကို တင္းတင္း ျပန္ဖက္ထားသည္ကိုသာ သူသိေနသည္။ ကိုေမာင္က သူကိုတင္းတင္းဖက္ထားရင္း သူတို႔ စာက်က္သည့္ စားပြဲကို လက္ျဖင့္ တြန္းခ်လိုက္သည္။ စာၾကည့္စာပြဲက လဲက်ကာ အသြင္ေျပာင္းျပီး ကိုေမာင့္ ကုတင္လို ျဖစ္သြားသည္။ ကိုေမာင့္ အခန္းထဲ သူေရာက္ဖူးသည္။ ကိုေမာင့္ အိပ္ယာခင္းသည္ ျဖဴဆြတ္ေနသည္။ ကိုေမာင့္ ေခါင္းအံုးကလဲ အျဖဴေရာင္ပင္။ ထို အျဖဴေရာင္ အိပ္ယာသည္ ခု စာၾကည့္စားပြဲ ေနရာ ေရာက္လာသည္။ ကိုေမာင္ကဘဲ သူ႔ကို ခ်ီျပီး သူ႔ အခန္းထဲ ေခၚသြားသလား သူမသိေတာ့။ သူ႔စိတ္ထဲ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ေနသည္။ ကိုေမာင္က သူ႔ကို ကုတင္ေပၚ ေပြ႔ခ် လိုက္သည္။ သူ သိသည္ သူ႔ရင္သားက သိပ္မထြက္ေသး။ မေန႔ကပင္ ေရခ်ိဳးရင္း သူ႔ဖာသာသူ ၾကည့္မိသည္။ အက်ႌလွလွေလးမ်ားေရာင္းသည့္ ဆိုင္တြင္ အလွျပထားေသာ ပိန္ပါးပါး အရုပ္မ ေလာက္ပင္ သူ႔ရင္သားက မရွိ။ နီညိုညို ႏို႔သီးကလဲ အျပင္လံုးလံုးမထြက္ေသး။ တဝက္တပ်က္သာ ထြက္ေသးသည္။ ေပါင္ၾကားက အေမြးႏုႏုကလဲ သူ႔အရွက္ကို လံုလံုျခံုျခံဳ မဖုန္းႏိုင္ေသး။ သူ႔ ခႏၱာကိုယ္ကို ကိုေမာင္ ျမင္သြားမွာ သူရွက္ေနသည္။ သူ႔ကို ၾကည့္လို႔ မရေအာင္ သူ႔ ကိုေမာင့္ေၾကာကို အတင္းဖက္ျပီး သူ႔ကိုယ္ႏွင့္ ကပ္ထားသည္။ ထူးဆန္းသည္က သူ႔စိတ္ထဲ ရုန္းကန္လိုစိတ္မရွိ။ ကိုေမာင္က သူ အတင္းဖက္ထားေသာ လက္ကို သူ႔ လက္နဲ႔ ဆြဲဖယ္လိုက္ရင္း ကုန္းထလိုက္သည္။ သူ ရွက္စိတ္ေၾကာင့္ မ်က္လံုး အစံုကို တင္းတင္းမွိတ္ထားလိုက္သည္။ တင္းတင္းမွိတ္ထားေသာ္လည္း ကိုေမာင့္ အျပဳအမူကို သူျမင္ေနရသည္။ ကိုေမာင္က သူ႔ကို ေလးဘက္ေထာက္ ခြကာ အုပ္မိုးျပီး စိုက္ၾကည့္ေနသည္၊ ျပီးသူ႔လက္ေခ်ာင္းေတြကို ကိုေမာင္က သူ႔လက္ေခ်ာင္းေတြျဖင့္ လာယွက္ကာ ပူးလိုက္ကာေခါင္းက သူ႔ရင္သားေပၚ ငံု႔က်လာသည္။ သူထင္သလို မနမ္း။ ကိုေမာင္ သူ႔တကိုယ္လံုးကို လွ်ာျဖင့္ ေလွ်ာက္ယက္ေနသည္၊ သူ႔တကိုယ္လံုး ယားက်ိက်ိ ျဖစ္ေနသလို ခံစားေနရသည္။ သူ႔ နို႔သီးလံုးလံုးေလးကိုလဲ မစို႔၊ သူ႔ကိုယ္ေပၚ ကိုေမာင္က ေလးဘက္ေထာက္ ခြရပ္ရင္း လွ်ာျဖင့္သာ တကိုယ္လံုးလို ေလွ်ာက္ယက္ေနသည္။

သူ႔ ခ်ဳိင္းၾကားကို လာယက္ေတာ့ ယားသလိုလို တြန္႔ကနဲ တြန္႔ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ကိုေမာင္က အနံ႔ ခံသလို သူ႔တကိုယ္လံုးကို နမ္းလိုက္ လွ်က္လိုက္ လုပ္ေနသည္။ သူ႔အေပၚပိုင္း တခုလံုး ကိုေမာင္ မယက္မိသည့္ ေနရာမရွိိေတာ့၊ သူလဲ ယားသလိုလို၊ ဖိန္းကနဲ ရွိန္းကနဲ ျဖစ္ကာ တြန္႔တြန္႔လူး ေနသည္၊ ရင္ထဲမွလည္း လိႈက္ကနဲ လိႈက္နဲေမာေနသည္။ တေျဖးေျဖးႏွင့္ ကိုေမာင့္ေခါင္းက သူ႔ ေအာက္ပိုင္းႏွင့္ နီးလားသည္။ ကိုေမာင္လွ်ာ သူ႔ေပါင္ၾကားကိုေရာက္လာေတာ့မည္ကို သူေၾကာက္ေနမိသည္။ အဲ့ဒီေနရာမွ အရည္ေတြ စီးက် ေနသလို ခံစားေနရသည္ကိုသူသိေနသည္၊ အဲဒီလို အလိုလို ထြက္ေနသည့္ အရည္ေတြကို ကိုေမာင္ ယက္မိသြားမွာ စိုးရိမ္ေနသည္။ သူ႔ေပါင္ကို အလိုလို တင္းတင္းေစ့ထားမိသည္။ ကိုေမာင္က သူႏွင့္ ခ်ိတ္ထားေသာ လက္ကိုျဖဳတ္ကာ သူ႔ေပါင္ကို ဆြဲျဖဲလိုက္သည္။ သူ မေတာင့္ခံႏိုင္၊ အလိုလို ကားေပးသလို ျဖစ္သြားသည္။ သူ႔ ရင္ထဲပိုေမာလာသည္။ ပူသလို ေအးသလို အမ်ုိးမ်ုိး ခံစားခ်က္ေတြ ရေနသည္။ ကိုေမာင့္ေခါင္းက သူ႔ေပါင္ၾကားထဲ စိုုက္က်လာသည္။ သူ႔လက္က အလိုလို ကိုေမာင့္ ေခါင္းက ဆံပင္ကို ဆြဲဆုတ္မိသည္။ တင္းတင္းပိတ္ထားသည့္ သူ႔မ်က္စိက ကိုေမာင္ဘာလုပ္သည္ကို ျမင္ေနရသည္။ ကိုေမာင့္လွ်ာက အရည္ၾကည္တစိမ့္စိမ့္က်ေနသည့္ အေပါက္ထဲ တိုးဝင္လာသည္၊ ျပီးမွ ခပ္ဖိဖိ အေနထားျဖင့္ အေပၚကို ေထာင္ယက္လိုက္သည္၊ လွ်ာက အတြင္းသား အကုန္လံုး တြန္းတိုက္ဆြဲယက္သြားသည္ကို သူတိတိက်က် ျမင္ေနရသည္။ သူ႔ရင္ထဲပိုေမာလာသည္။ စိတ္ထဲက က်င္ကနဲ ျဖစ္သြားသည္။ တခုခုထြက္က်ခ်င္ေနသလိုလို ျဖစ္ေနသည္ကို အတင္းေအာင့္ထားေနရသည္၊ ကိုေမာင္က တခါတည္း မရပ္၊ ဆက္ကာ ဆက္ကာ ျဖင့္ မနားတမ္းယက္ေနသည္။ သူက ကိုေမာင့္ဆံပင္ကို တင္းတင္းဆြဲကာ တားသည္။ ကိုေမာင္က မရပ္၊ သူ မထိမ္းႏို္င္ေတာ့၊ စိတ္ကိုေလွ်ာ့ျပီး အကုန္ ထုတ္ခ်လိုက္သည္။ သူ႔ ေပါင္ၾကားဆီမွ ပူကနဲ ျဖစ္ျပီး အရည္ေတြ စီးက်လာသည္ကို သူသိလိုက္သည္။ ခ်က္ျခင္း အသိစိတ္ျပန္ေပၚလာျပီး စံုမွိတ္ထားေသာ မ်က္စိ ပြင့္လာသည္။ ေပါင္ၾကားမွ စီးက်ေနသည့္ အရည္က မရပ္၊ ျဖတ္ကနဲ လက္ျဖင့္ စမ္းၾကည့္ လုိက္ေတာ့ ခပ္ေႏြးေနြး အရည္ေတြ စမ္းမိသည္။

ခ်က္ျခင္း အိပ္ယာေပၚမွ ခုန္ထျပီး ကုတင္ေဘးမွ မီးခလုပ္ကို ဖြင့္လိုက္သည္။ သူ႔ ညအိပ္ ေဘာင္းဘီ တျခမ္း စိုရႊဲေနသည္။ ကုတင္ေပၚ ပံုေနေသာ ေစာင္ကိုဆြဲဖယ္လိုုက္ေတာ့ အကြက္လိုက္ စိုေနသည္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။ စိုေနေသာ လက္ကို နမ္းၾကည့္ေတာ့ ေသးနံ႔။ ဇင္မာ ဘာျဖစ္ေနသည္ကို သေဘာေပါက္သြားသည္။ အေမေတာ့ ဆဲျပီ၊ ၾကီးေကာင္ၾကီးမား အိပ္ယာထဲ ေသးေပါက္ခ်သည္ဟု၊ စိုေနေသာ ေဘာင္းဘီကို ခၽြတ္ျပစ္ကာ ေသးကြက္ႏွင့္ လြတ္သည့္ ေနရာ ေပၚတြင္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ရင္း အိပ္မက္ကို သူ မွတ္္မိသေလာက္ ျပန္စဥ္းစားေနမိသည္။ တည္ၾကည္ေသာ ကိုေမာင့္ ရုပ္ရည္က သူ႔ မ်က္စိထဲ ျမင္လာသည္၊ တခိခိ ရယ္ရင္း အနားက ခြအံုးကို ဆြဲယူကာ တင္းတင္းဖက္လိုက္မိသည္။ ေသခ်ာသည္က နက္ျဖန္ ကိုေမာင့္ကို သူၾကည့္ရဲမည္ မထင္….ျပီး။

Leave a Reply

Your email address will not be published.