May 27, 2022

ကြြက္လပ္ကိုျဖည့္ေပးလိုက္တာ

“ျပန္ေတာ့မွာလားကြ” “သြားေတာ့မယ္ ကိုႀကီးစိုးရာ အိမ္မွာက တီေလးတေယာက္ထဲဗ်” “ဗညားရာ မင္းလဲ မိန္းမေတာင္ ရပါဦးမလားကြာ” “အဲ့ဒါေတြက ေနာက္မွပါဗ်ာ အေရးႀကီးတာက က်ေနာ့္ရဲ႕ တဦးတည္းေသာေဆြမ်ိဳးျဖစ္တဲ့ က်ေနာ့္အေဒၚပါဗ်ာ” “ေအးပါကြာ သိပါတယ္ ငါကစတာပါကြာ ေက်းဇူူသိတတ္တာ မမွားပါဘူး ဗညားရာ” ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ဗညားအိမ္သို႔ ျပန္လာခဲ့ေလသည္။ ​ဗညားရဲ႕ နာမည္အျပည့္အစုံက ဗညားေမာင္ေမာင္။ စီးပြားစီမံ ေနာက္ဆုံးနွစ္​ တက္ေရာက္ေနေသာ ေက်ာင္းသားတေယာက္ ျဖစ္​သည္​။ သူကတဦးထဲ​ေသာသားျဖစ္​ကာ​ သူေျခာက္တန္းအေရာက္တြင္ ကားမ​ေတာ္​တဆမႈျဖင္​့ မိဘမ်ား ကြယ္လြန္ခဲ့ေလရာ သူအေမ၏ ညီမအရင္း တီေလးဆုျမတ္ႏွင့္ သူ႔ေယာက္်ား အန္ကယ္လင္းသူက ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ေလသည္။ အေဖကလည္း တေကာင္ၾကြက္ျဖစ္ကာ အေမဘက္ကလည္း ေျပးၾကည့္မွ ညီမႏွစ္ေယာက္ရွိသည္ျဖစ္ရာ ဗညားဘဝမွာ ေဆြမ်ိဳးဆို၍ တီေလးဆုျမတ္ တေယာက္ထဲသာ ရွိေလသည္။ သို႔ေသာ္ အန္ကယ္လင္းသူကလည္း လြန္ခဲ့ေသာ ၆လခန္႔က ေသြးတိုေရာဂါျဖင့္ ဦးေႏွာက္ေသြးေၾကာျပတ္ကြယ္လြန္ခဲ့ေလရာ မုဆိုးမတီေလးကို ျပစ္ထားဖို႔ရာ ဗညားအတြက္ စဥ္းစားမရေသာအရာျဖစ္ေလသည္။ ဗညားမိဘမ်ား ကြယ္လြန္စဥ္အခါက က်န္႐ွိေသာ ပစၥည္းမ်ားကိုေရာ အိမ္ကိုပါေရာင္းခ်၍ ဗညားနာမည္ႏွင့္ ဘဏ္မွာအပ္ထားေစကာ သူတို႔ေနထိုင္ရာ မႏၲေလးသို႔ အၿပီးေခၚယူခဲ့ေလသည္။ သူတို႔လင္မယားတြင္ သားသမီးမထြန္းကားသျဖင့္ ဗညားကို သားအရင္းႏွင့္မျခား အလိုလိုက္ခ်စ္ခင္ေလသည္။ အန္ကယ္လင္းသူက ကားပြဲစားျဖစ္သလို အေမွ်ာ္အျမင္လည္းရွိေလသည္။ ဗညားမိဘမ်ားျဖစ္ရပ္ကို ေကာင္းစြာ သင္ခန္းစာယူကာ သူရုတ္တရက္ တိမ္းပါးခဲ့သည္ရွိေသာ္ ဆိုေသာေမးခြန္းကို လက္ေတြ႔ေျဖဆိုေစေလသည္။ တီေလးနာမည္ႏွင့္ ဘဏ္အေကာင့္ဖြင့္ကာ ဘဏ္​တိုး​ေငြျဖင္​့ ​ေအး​ေအးလူလူ​ ေနထိုင္ႏိုင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးခဲ့ေလသည္​။ ထိုေၾကာင့္ အန္ကယ္လင္းသူ ဆုံးပါးသြားခဲ့ေသာ္လည္း သူတို႔တူဝရီးအတြက္ အေျခမပ်က္ ေအးေအးလူလူ လူတန္းေစ့ေနထိုင္ စားေသာက္ႏိုင္ေလသည္။

​တီေလးဆုျမတ္မွာ အသက္​ ၄၀ အ႐ြယ္​႐ွိကာ ခႏၶာကိုယ္​အခ်ိဳးအစားမွာ ရင္​ ၃၆ ၊ ခါး ၂၈ ၊ တင္​ ၃၈ တို႔ျဖင္​့ မပ်က္ဆီးပဲ ရွိ​ေန​ေသးသည္​။ တီေလး အလုပ္မွာ အိမ္​မႈကိစၥသာ႐ွိၿပီး အားလပ္ခ်ိန္တြင္ က်န္းမာေရးလိုက္စားသျဖင့္လည္း အ႐ြယ္တင္ ႏုပ်ိဳေနေလသည္။ ဗညားမွာ တီေလးေခ်ာေမာလွပမႈကို သတိထားမိေသာ္လည္း လိင္ကိစၥကိုေခါင္းထဲသိပ္မထဲ့သျဖင့္ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္သာရွိေလသည္။ သူဝါသနာပါရာ ေဘာလုံးကန္ျခင္း စာဖတ္ျခင္းတို႔၌သာ အခ်ိန္ကုန္ေလ့႐ွိေလသည္။ ရံဖန္ရံခါ ေဘာ္ဒါေတြႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္တာကလြဲ၍ ဘယ္မွ သိပ္သြားေလ့သြားထမရွိေပ။ အန္ကယ္ဆုံးၿပီးေနာက္ ပိုၿပီး အျပင္မထြက္ပဲေနခဲ့ေလသည္။ ဆိုင္ကယ္ အိမ္ထဲသြင္းၿပီးတံခါးျပန္ပိတ္ေတာ့ တီေလးက “သားျပန္လာၿပီလား” “ဟုတ္တီေလး လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ခနသြားတာပါ” “ထမင္းစားေတာ့ေလ တီေလး ျပင္ၿပီးအုပ္ေဆာင္းအုပ္ထားတယ္” “ဟုတ္ကဲ့ပါ တီေလး” “မနက္ျဖန္ သားေက်ာင္းပိတ္တယ္ တီေလးကို ေစ်းခ်ိဳလိုက္ပို႔ေပး” “ဟုတ္ သားလိုက္ပို႔ေပးပါ့မယ္တီေလး” တီေလးက ေျပာၿပီး သူ႔အိပ္ခန္းထဲသို႔ဝင္သြားေလသည္။ ဗညားတို႔အိမ္သည္ ၆၅လမ္း သပၸံလမ္းေတာင္ဘက္တြင္ရွိၿပီး ​ေပ ၄၀ × ​ေပ ၆၀ အိမ္ဝိုင္းထဲတြင္​ တထပ္​တိုက္​​ေလး တလံုး ေဆာက္ထားေလသည္​။ အိမ္ထဲ စဝင္​ဝင္ျခင္​း ဧည္​့ခန္​းတခန္​း၊ ဧည္​့ခန္​းေနာက္တြင္ အိပ္ခန္း၂ခန္း မ်က္​နွာျခင္​းဆိုင္​႐ွိေလသည္။ ေနာက္​ဖက္တြင္​ ထမင္​းစားခန္​းနဲ႔မီးဖိုခန္​း ၊ ​ေရခ်ိဳးခန္​း၊ အိမ္​သာႏွင့္ ပစၥည္းအေဟာင္းမ်ားထား​ေသာ စတိုခန္းတို႔ရွိေလသည္​။ ထမင္းစားခန္းသို႔ သြားကာ ထမင္းစားလိုက္ေလသည္။ ၿပီးေနာက္ ေက်ာင္းစာ ခနလုပ္ကာ အိပ္ယာဝင္ခဲ့ေလသည္။”ေပး တီေလး သားကိုေပး သားကိုင္ခဲ့လိုက္မယ္” “ရမွာလားကြယ္ တီေလးဖာသာပဲ ကိုင္ခဲ့ပါ့မယ္ “ရပါတယ္ သားပဲကိုင္ခဲ့ပါ့မယ္ တီေလးသားကိုပဲေပး” “သား ေဆးရုံႀကီးေရွ႕ကို ဝင္ေပးဦး တီေလးေဆးဝယ္စရာ႐ွိလို႔” “ဟုတ္တီေလး” ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ဗညားက ဆိုင္ကယ္ေမာင္းထြက္လိုက္ေလသည္။ ေဈးခ်ိဳတြင္ ေဈးဝယ္ၿပီး တူရီး၂ေယာက္ ျပန္လာၾကျခင္းျဖစ္ေလသည္။

၂၆လမ္း၊ လမ္း၈၀ မီးပိြဳင့္တြင္ မီးနီ၍ ရပ္ေနစဥ္ မိုးက ဆိုင္းမဆင့္ ဘုံမဆင့္ ရုတ္​တရက္​ သည္းထန္​စြာ ႐ြာခ်ေလေတာ့သည္။ တီေလးေရာသူပါ ႐ြဲ႐ြဲစိုသြား​ေသာ္လည္း ေတာ္ပါေသးသည္။ ေရစိုခံသည့္ ပစၥည္းမ်ားသာျဖစ္ေနတာက မိုး႐ြာလည္း အဆင္ေျပခဲ့ေလသည္။ ေဆး႐ုံႀကီးေရွ႕ ေဆးဆိုင္တဆိုင္တြင္ ရပ္ကာ ေဆးဝယ္ၿပီး အိမ္ျပန္ခဲ့ေလသည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္​​ေတာ့ အခန္းကိုယ္စီသြားၿပီး အဝတ္​ အစားလဲၾကသည္​။ ဗညားမွာ ေရသုတ္​ရန္​အတြက္​ မ်က္​နွာသုတ္​ပုဝါကို ရွာမရျဖစ္​ကာ ျပႆ နာတက္ေနေလသည္။ ဘယ္လိုမွ ရွာမေတြ႕သည့္အဆုံး တီေလးဆီက သြားယူၿပီးသုတ္​မယ္​ဟု ဆံုးျဖတ္​ကာ တီေလး အခန္​းထဲသို႔ တံခါး​ေခါက္​မ​ပဲ ဝင္လိုက္ေလသည္။ တီေလး အခန္းထဲေရာက္ေသာအခါ ဗညားမွာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္ကာ ရင္ခုန္ႏႈန္းလဲျမန္လာေလသည္။ မွန္​တင္​ခံု​ေ႐ွ႕တြင္ ခႏၶာကိုယ္အေပၚပိုင္း ဗလာထားကာ ေအာက္​ပိုင္​းကို တပတ္​ႏြမ္း ထမိန္​တထည္​ဝတ္​ထားၿပီး ဆံပင္ကို ေလမႈတ္စက္ျဖင့္ အေျခာက္ခံေနေသာ တီေလးမွာ သူ၏ဘဝတြင္ ျမင္ဖူးသမွ်ေသာ မိန္းမမ်ားထဲတြင္ အလွဆုံးမိန္းမျဖစ္ေလသည္။ တီေလးရင္သား၂ဖက္မွာ တင္းတင္းရင္းရင္းျဖင့္ စူကာခြ်န္ထြက္ေနေလသည္။ ႏႈတ္ခမ္းအစုံမွာ ပန္းႏုေရာင္သမ္းလ်က္ စိုေတာက္ေနေလသည္။ တီေလးက သူ႔ကို ေက်ာ​ေပးၿပီး ရပ္ေနေသာေၾကာင္​့ မွန္​ထဲမွ တဆင့္ ျမင္ေနရေလသည္​။ တီေလးက သတိထားမိသြားခ်ိန္မွာေတာ့ “သား ဘာလာလုပ္​တာလဲ” ဟုဆိုကာ တဘက္​တထည္​ျဖင္​့ သူမရဲ႕ခႏၶာကိုယ္​အ​ေပၚပိုင္​းကို အလ်င္​အျမန္​ပတ္​လိုက္​ၿပီး ေမးလိုက္ေလသည္။ “ဟို … ဟို … သားအခန္​းထဲမွာ တဘက္​ရွာမ​ေတြ႔လို႔ တီေလးဆီက လာယူတာ” “​ေၾသာ္​ ​ေအး ​ေအးသားဘီရိုအ​ေပၚထပ္​မွာ တီေလး ထည္​့ထားတယ္​ သား​ေသခ်ာမရွာမိတာ ေနမယ္​” “ဟုတ္​ တီေလး သားျပန္​ရွာၾကည္​့လိုက္​ပါ့မယ္” ဟု​ေျပာၿပီး တီေလးဆီမွ သူ႔အခန္​းထဲသို႔ ျပန္လာခဲ့ေလသည္​။ အခန္းထဲသို႔ေရာက္ေသာ္ သူ႔​ေပါင္​ၾကားထဲကလီးမွာ မိုးေမွ်ာ္ေအာင္ ေထာင္မတ္​​ေနၿပီး အေရၾကည္မ်ားပါ စိမ့္ထြက္ေနေလသည္။ သူ႔စိတ္​ထဲတြင္ တီေလး ဆုျမတ္၏ ပန္းႏုေရာင္စိုေတာက္ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းထူထူေလးႏွင့္ ေကာ့ခြ်န္ေနေသာ ႏို႔အစုံကိုသာ ျမင္ေယာင္ေနမိေလသည္။

မသင့္ေတာ္ မလုပ္ေကာင္းေသာ အရာျဖစ္သည္ဟု ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပစ္တင္မိေလသည္။ သို႔ေသာ္ ထို​ေန႔ကစၿပီး သူ႔စိတ္​​ေတြက တီေလးအၾကာင္းသာ စဥ္းစားေနမိကာ ရည္းစားပူမိသလို မႈိင္ေတြေနမိေလသည္။ ေဒၚဆုျမတ္ အသက္ေလးဆယ္ ေက်ာ္ရုံေလးရွိေသးေသာ မုဆိုးမႏုႏုေလးျဖစ္ေလသည္။ ေဆြမ်ိဳးဆိုလို႔ တူတေယာက္သာရွိကာ မွီခိုရာမဲ့ေနေသာသူျဖစ္ေလသည္။ ေယာက္်ားေသဆုံး ခါစကေတာ့ ပူေဆြးဝမ္းနည္းမႈေၾကာင့္ မသိသာေပမဲ့ တေျဖးေျဖး အသားက်လာခ်ိန္မွာေတာ့ သိသာလာတာက ေသြးသားဆႏၵေတာင္းဆိုမႈပင္ျဖစ္ေလသည္။ စားဝတ္ေနေရး ပူပင္မႈမရွိ က်န္းမာေရးေကာင္းမြန္ၿပီး အခ်ိန္တန္ စားအိပ္ေနရေသာ ဆုျမတ္အဖို႔ အရင္က “အိပ္စားခံ” ဟူေသာ ျဖစ္စဥ္သုံးမ်ိဳးမွာ သူ႔အခ်ိန္ႏွင့္သူ ျဖစ္လာခဲ့ေသာ္လည္း ခင္ပြန္းျဖစ္သူ မရွိေလေတာ့ အအိပ္ အစားရွိပါေသာ္လည္း ခံျခင္းဟူေသာ ကာမမႈ ကိစၥတြင္ ျပတ္လတ္ေနခဲ့သည္မွာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ေလၿပီ ျဖစ္ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ကာမမႈ ကိစၥကို ေမ့ထားခဲ့သည္မွာ ၾကာခဲ့ေခ်ပီျဖစ္ေလသည္။ ေမ႔ေနေသာအရာကို သတိလာေပးသူကရွိေလၿပီ။ ဗညား အခန္းထဲဝင္လာေတာ့ သူ႔ႏို႔ ၂ ဖက္စလုံးကို ျမင္သြားေလသည္။ ဘယ္အခ်ိန္ကထဲက ၾကည့္ေနမွန္းမသိ။ အၾကည့္ေတြက စူးစူးရဲရဲ မက္မက္ေမာေမာရွိေလသည္။ တည္ျငိမ္ေနေသာ ကန္ေရထဲသို႔ ခဲတလုံးက်သည့္ႏွယ္ သည္အျဖစ္အပ်က္ကား သူမ၏ ေသြးသားတည္ျငိမ္မႈကို လႈပ္ရွားေစေလသည္။ သို႔ေသာ္ လူေလာကအျမင္ျဖင့္ လက္မခံႏိုင္ေသာ အရက္ရပ္ေနျပည္ေတာ္မွၾကားလို႔မေတာ္ေသာ အရာျဖစ္ေန၍ ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္သာေနမိေလသည္။ သူမကားေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေနခဲ့ေသာ္လည္း မေမ့ႏိုင္တာက ေရႊကိုယ္ေတာ္ဗညား ေနျမင့္ေလ အရူးရင့္ေလဆိုသလိုျဖစ္ေနသည္။ လြန္ခဲ့ေသာညက တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ ဆုျမတ္မွာ အာေခါင္ေတြေျခာက္ကာ ေရငတ္လာသျဖင့္ လန္႔ႏိုးလာေလသည္။ အာေျခာက္တာမွ လွ်ာပင္ကြဲေတာ့မလိုျဖစ္ေနသည္။

စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့မွ ရပ္ကြက္ထဲမွ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္တုတ္ မဂၤလာေဆာင္မွ ဒံေပါက္မ်ား စားလာမိေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ေလသည္။ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္တုတ္တို႔ကား လူခ်မ္းသာမ်ားျဖစ္ရုံမက အေပးအကမ္းရက္ေရာကာ စိတ္ရင္းေစတနာေကာင္းေသာသူမ်ားျဖစ္ေလရာ အျပန္ခ်ိဳင့္ဆြဲပါေပးလိုက္ေသာေၾကာင့္ ဒံေပါက္ဆိုရင္ ႀကိဳက္တတ္ေသာ သူမကလဲ ညစာအျဖစ္ပါထပ္စားလိုက္ေလသည္။ ဒါေၾကာင့္လဲ ေရတအားငတ္ကာ လန္႔ႏိုးလာျခင္းျဖစ္ေလသည္။ အိပ္ယာထဲေရပုလင္းယူမထားမိသည္ကို ကိုယ့္ကို ကိုယ္အျပစ္တင္ရင္း ေရပုလင္းယူရန္အခန္းထဲမွ ထြက္လာခဲ့ေလသည္။ ေရပုလင္းယူၿပီးျပန္အလာတြင္ ဗညားရဲ႕ အခန္းဆီမွ “အား ေကာင္းတယ္ တီေလးေကာင္းတယ္ တီေလးကို ေဆာင့္ရတာေကာင္းတယ္” ဟူေသာ အသံကို ၾကားလိုက္ရေလသည္။ ဆုျမတ္မွာ ရုတ္တရက္လန္႔သြားမိေလသည္။ သို႔ေသာ္ ေမာင္ဗညား ဘာမ်ား မဟုတ္တာလုပ္ေနပါသနည္း ဟုသိရွိရန္ အတြက္ ဗညား အခန္းတံခါးကို အသာဟကာ ၾကည့္လိုက္ေလသည္။ ဗညားမွာ ပက္လက္လွန္လ်က္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနေလသည္။ အိပ္ေနရင္းကပင္ အား တီေလးကို လိုးခ်င္ေနတာၾကာပါပီ လိုးရတာ ေကာင္းလိုက္တာ” ဟု ပီပီသသ ႀကီးေယာင္လိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ဆုျမတ္တေယာက္ ရင္ခုန္ႏႈန္ျမန္လာကာ ကတုန္ကယင္ျဖစ္ပီး လဲက်မတတ္ဒူးမ်ား ေပ်ာ့ေခြသြားသျဖင့္ တံခါးကိုကိုင္ကာ ထိန္းထားရေလသည္။ “ဒီေကာင္ေလးအဲ့ေလာက္ထိ ငါ့ကိုစြဲလန္းေနပါလား” ဟူေသာ အသိက သူရင္ကို တလွပ္လွပ္ႏွင့္ ရင္ခုန္ေစပါသည္။ လြတ္ထြက္ခါေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္ေနမႈကို ျပန္တည့္မတ္ႏိုင္ေအာင္ ခနေလးအသာရပ္ေနလိုက္ေလသည္။ မိမိကိုယ္ကို ထိန္းႏိုင္ေတာ့မွ ဗညားခုတင္ရွိရာသို႔ အသာေလွ်ာက္လာခဲ့ေလသည္။ ဗညားမွာ ပလက္လွန္လ်က္အိပ္ေပ်ာ္ေနကာ ခါး၌ဝတ္ထားေသာပုဆိုးမွာ ေျပလ်က္ရွိေလသည္။ ပုဆိုးမွာ လုံလုံၿခဳံၿခဳံ ဖုံထားလ်က္ပင္ရွိေနေသာ္လည္း ပုဆိုးအထက္နားဆီမွ ဖုေဖာင္းလ်က္ရွိေနေလသည္။ လီးေတာင္ေနသျဖင့္ ဖုေဖာင္းေနၾကာင္း သတိျပဳမိေလသည္။

ဗညားလီး ဘယ္ေလာက္ရွိသည္ကို သိလိုသျဖင့္ ပုဆိုးကို အသာလွန္ၾကည့္လိုက္ေလသည္။ ဗညားလီးႀကီးမွာ လီးအေရျပားက ဒစ္ကိုလုံေအာင္မဖုံးႏိုင္ပဲ ထိပ္ကပြင့္အာေနေလသည္။ အရွည္က ၆လက္မခြဲေလာက္ရွိကာ လုံးပတ္က က်ပ္လုံးေလာက္ရွိေလသည္။ လီးႀကီးမွာ အစြမ္းကုန္ေတာင္မတ္ေနၿပီး လီးေပၚမွ အေၾကာမ်ားက ဖုထေနကာ အေရမ်ားလဲ တစိမ့္စိမ့္ထြက္ေနေလသည္။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ “အန္တီေလး ႏို႔ေတြ အန္တီေလး ႏို႔ေတြ” ဟု ဗညားရဲ႕ ေယာင္ေအာ္သံႏွင္အတူ လီးႀကီးကားတဆတ္ဆတ္တုန္ကာ သုတ္ေရျဖဴ ျဖဴ မ်ားပန္းထြက္လာေလသည္။ ဆုျမတ္မွာ လန္႔သြားေသာ္လဲ သုတ္ေရမ်ား တရွိန္ထိုးပန္းထြက္ၿပီး လက္က်န္သုတ္ေရမ်ား စိမ့္ထြက္လာပုံမွာ ၾကည့္ေကာင္းလွေသာေၾကာင့္ ၾကည့္ေနရင္း သူမေစာက္ဖုတ္ထဲမွ ဆစ္ခနဲ႔ ဆစ္ခနဲဲ႔ျဖစ္ကာ ေစာက္ေရမ်ား စိမ့္ထြက္လာေလသည္။ ဗညားမွာ “အင္းအဲ” ႏွင့္ လူးလြန္႔လာေလသည္။ မၾကာမီႏိုးလာေတာ့မည္ကို သိေသာေၾကာင့္ ဆုျမတ္မွာ ဗညားအခန္းမွ ထြက္လာခဲ့ေလသည္။ မ်က္လုံးထဲမွာေတာ့ ဗညား၏ သုတ္ေရစိမ့္ထြက္ေနေသာ လီးႀကီးကိုသာ ျမင္ေယာင္ေနမိေလသည္။ ဆုျမတ္ ကိုယ့္အခန္းထဲသို႔ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ ညဝတ္ထားေသာ ဗဂ်ားမားကို အသာလွန္ကာ အခ်စ္ငတ္၍ ငိုေနရွာေသာ ညီမေလးကို အသာပြတ္ကာ ႏွစ္သိမ့္ေပးရင္း ေခ်ာ့ေလငိုေလျဖစ္ကာ ညီမေလးမွာ အဆုံးစြန္ဆုံး ငိုခ်င္ျဖင့္ ရိႈက္ငိုပီးေနာက္ အိပ္ယာထက္ဝယ္ အျပာေရာင္မ်က္ေရမ်ားအိုင္ထြန္းေနေသာ ေနရာကို ေစာင္ျဖင့္ဖုံးကာ အိပ္လိုက္ေလေတာ့သည္။တခုေသာ တနဂၤေႏြေန႔တြင္ျဖစ္ေလသည္။ ဗညားသည္ တီေလးဆုျမတ္ အခန္းထဲ တံခါးဖြင့္ဝင္၍ တီေလး၏ ဝတ္ပီးသား ပင္တီေလးမ်ားကို ရွာေဖြေလသည္။ ဟုိးတေလာဆီက သူအိပ္မက္ထဲတြင္ တီေလးအား ခါးမွကိုင္ေဆာင့္ကာ အားရပါးရလိုးေနရသည္ဟု အိပ္မက္မက္ေလသည္။ အိပ္မက္ထဲတြင္ တီေလးေစာက္ဖုတ္ထဲသို႔ လေရမ်ားထဲ့ကာ ၿပီးဆုံးသည္အထိ မက္ေလသည္။ တကယ္လဲ အျပင္မွာ လေရမ်ားထြက္ေနေလသည္။

သူသည္ ေပပြေနေသာ လေရမ်ားကို အိမ္သာသို႔သြားေဆးၿပီး အျပန္တြင္ တီေလးအခန္းဆီမွ ညီးညဴ သံသဲ့သဲ့ေလး ၾကားလိုက္ရေလသည္။ ဗညားမွာ လက္တေလာ အိပ္မက္ထဲတြင္လည္း လိုးရသည္ဟု ျမင္မက္ထားသည္ျဖစ္ရာ စိတ္ထဲတြင္ တီေလးကို ျမင္လိုစိတ္လဲ ျပင္းျပေနေသာေၾကာင့္ အခန္းတံခါးအသာဟကာ ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ေလသည္။ ျမင္ရေသာ ျမင္ကြင္းမွာ ဗညားအဖို႔ ၾကည့္မဝရႈမဝေသာျမင္ကြင္းပါေပ။ တီေလးဆုျမတ္တေယာက္ အဝတ္မပါ ကိုယ္တုံးလုံးျဖင့္ ေပါင္ၾကားထဲ လက္ႏႈိက္၍ ေစာက္စိကို ပြတ္ကာ အသာေျဖရင္း ဖီးတက္ေနေလသည္။ တီေလးရဲ႕ မိေမြးတိုင္း ဖေမြးတိုင္း တုံးလုံးအေနအထားကိုေတြ႔ရေတာ့ စိတ္ေတြ တအားလွဳပ္ရွားကာ လီေတာင္လာေလသည္။ တီေလးသည္ ျဖဴ ေဖြးေတာင့္တင္း စိုေျပေခ်ာလွတဲ့ မိန္းမတေယာက္ ျဖစ္သည့္အတိုင္း အခ်ိဳးအဆက္က သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အခ်ိဳးက်ကာေျပျပစ္ေလသည္။ ခါးေသးေသး ဗိုက္သားရွပ္ရွပ္ ေပါင္တန္သြယ္သြယ္ေတြက ျဖဴ စြြပ္၀င္းဖန္႔ေနသည္။ ေပါင္ၾကားဂြဆံုက ေစာက္ပတ္ႀကီးမွာလည္း အေမႊးလံုး၀မရွိ ရိတ္ထားပုံရေလသည္။ တီေလးကား “တဟင္းဟင္း” ၿငီးလ်က္ ပြတ္ေကာင္းေနေလသည္။ ဗညားမွာ စိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ လီးကို ပုဆိုးေပၚမွ ကိုင္ကာ တီေလး၏ အလွအပႏွင့္ စိတ္ထကာဖီးေနေသာ ျမင္ကြင္းကိုၾကည့္ရင္း ဂြင္းထုပါေလေတာ့သည္။ သိပ္ၾကာၾကာမထုလိုက္ရပါ တီေလး၏ အလွအပမ်ားၾကားယစ္မူးစြာနစ္ေျမာရင္ သူေနာက္ထပ္တခ်ီ လေရထြက္ကာ ၿပီးခဲ့ရပါသည္။ အခ်ိန္ကိုက္စြာပင္ တီေလးေစာက္ပတ္အကြဲေၾကာင္းမွ ေစာက္ေရျဖဴ ျဖဴ မ်ားစိမ့္ထြက္လာခ်ိန္တြင္ တီေလးကိုယ္ေလးမွာ တြန္႔ခနဲ႔တြန္႔ခနဲ႔ျဖစ္သြာပုံကို ၾကည့္ရင္း တီေလးလဲၿပီးသြားၿပီကို သူသိလိုက္ရသျဖင့္ အခန္းတံခါးေစ့ကာ ထြက္လာခဲ့ပါေတာ့သည္။ ေနာက္ေန႔မနက္ပဲ တီေလးက မနက္ျဖန္ ျပင္ဦးလြင္တြင္ စိုင္းစိုင္းခမ္းလိႈင္ ရႈိးပြဲရွိသျဖင့္ သြားၾကည့္လိုေၾကာင္းေျပာသျဖင့္ သူလဲ သေဘာတူလိုက္ေလသည္။ ေနာက္တေန႔ေရာက္ေသာ္…။ ဗညား ဧည့္ခန္းထဲတြင္ ထိုင္ေစာင့္ေနေလသည္။

ျပင္ဦးလြင္တက္ရန္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနေလၿပီ။ တီေလးဆုျမတ္ အဝတ္အစားလဲၿပီးပါက သြားရုံပင္ျဖစ္ေလသည္။ ခနအၾကာ တီေလးထြက္လာေတာ့ ဗညားမွာ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖစ္ကာ ေငးၾကည့္မိေလသည္။ ဂ်င္းေဘာင္းဘီဝတ္ကာ အေပၚမွ လယ္သာအက်ႌရွည္ထပ္ဝတ္ထားၿပီး ဆံပင္ေတြကို စုစည္းထားေသာတီေလးမွာ ေကာင္းဘြိဳင္မေလးတေယာက္ႏွင့္ တူေလသည္။ ေဒါက္ပါေသာ သားေရေျခနင္းစီးထား၍လည္း ပို၍ ဆက္ဆီျဖစ္ေနေလသည္။ အထူးသျဖင့္ တီေလးဝတ္ထားေသာ လယ္သာအက်ႌမွာ ရွားေရာင္အေျပာင္ျဖစ္ကာ ကုတ္တင္ေဆးအုပ္ထားေသာေၾကာင့္ လက္ေနေလသည္။ ဗညားမွာ ထိုကဲ့သို႔အက်ႌဝတ္ထားေသာ မိန္းမမ်ိဳးဆိုပိုဖီလာသည္ျဖစ္ေခ်ရာ တီေလးဆုျမတ္အား ရမၼက္ခိုးမ်ားေဝေနေသာ အၾကည့္ရိုင္းေတြနဲ႔ ျပစ္မွားေနမိေလသည္။ အခုေနမ်ား ဂ်င္းေဘာင္းဘီခြ်တ္ကာ ဘာဂ်ာဆြဲလိုက္ရပါက အီစိမ့္ေနမွာဟုလည္း ေတြးမိေလသည္။ “ဟဲ့ ဘာၾကည့္ေနတာလဲ သြားမယ္ေလ လူကိုမျမင္ဖူးတာက်ေနတာပဲ” “ဟုတ္ ဟုတ္ တီေလး တီေလးက ခါတိုင္းထက္လွေနလို႔ပါ” “ေအာ ခါတိုင္းေတာ့မလွဘူးေပါ့ ဟလား” “ခါတိုင္းလဲလပါတယ္ ခုဟာက ပပဝတီေတာင္ တီေလးေလာက္မလွဘူး” “သြား လွ်ာ အရိုးမရွိတိုင္း ကဲ လာ သြားၾကစို႔” ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္၍ ေမာင္းထြက္ခဲ့ေလသည္။ ျပင္ဦးလြင္-မႏၲေလးလမ္းေပၚ ေရာက္ေသာအခါ တီေလးက ” သား ဆိုင္ကယ္ ခနရပ္ဦး” ဟုဆိုသျဖင့္ ဆိုင္ကယ္ရပ္ေပးလိုက္ေလသည္။ တီေလးက တေစာင္းထိုင္ေနရာမွ ခြထိုင္ကာ သူ႔ခါးကို ဖက္လိုက္ေလသည္။ ထို႔အျပင္ မ်က္မွန္ပါ တပ္လိုက္သျဖင့္ ေလးဆယ္ေက်ာ္တီေလးမွာ ဆယ္ႏွစ္ေလာက္ ျပန္ငယ္သြားေလသည္။ သူကပုဆိုးႏွင့္ ရွပ္လက္ရွည္ဝတ္ထားကာ တီေလးကာ ေဟာ့ေရွာ့ဒီဇိုင္းႏွင့္ ေျပာင္းျပန္ေတာ့ျဖစ္ေနၿပီ ဟုေတြးကာ ဗညားတေယာက္ ၿပဳံးလိုက္မိေသးသည္။ ျမိဳ႕ဝင္ဘီးခြန္ေကာက္ေသာဂိတ္ေက်ာၿပီးတာနဲ႔ ဗညားက ဆိုင္ကယ္ကို စပိတင္ေမာင္ေလေတာ့သည္။ တီေလးကလည္း ဆိုင္ကယ္ေပၚက ျပဳတ္က်မွာ စိုးလို႕ သူ႕ခါးကို တင္းတင္းဖက္လာသည္။ တီေလးရဲ႕ မႀကီးမေသး ခြ်န္ေကာ့ေနေသာ ႏို႔တစုံက သူ႔ေက်ာျပင္ ကိုလာဖိမိေနသည္။

တီေလး၏ ႏို႔သီးေခါင္း ေကာ့ခြ်န္ခြ်န္ေလးေတြက သူ႕ေက်ာျပင္ကို ထိုးေနသလို ခံစားေနမိေလသည္။ ဗညားမွာ ပူပူေႏြးေႏြး တီေလး၏ ဖီးတက္ေနပုံကိုျမင္ထားသည္ျဖစ္ေခ်ရာ တီေလး၏ အဝတ္မပါေသာ ကိုယ္တုံးလုံးပုံကို ျမင္ေယာင္မိရင္း ပုဆိုးထဲမွ ဖြားဖက္ေတာ္က ေဒါသထြက္ကာ မာန္ေထာင္လာေလသည္။ ဆုျမတ္မွာ ဗညားက ျမန္ျမန္ေမာင္းေတာ့ ခါးကို အားရပါးရစုံဖက္ထားရေလသည္။ လမ္းေကာင္းေသာ္လည္း ကုန္တင္ကားႀကီးမ်ားေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာေသာ လမ္းအခ်ိဳင့္မ်ားျဖတ္လွ်င္ ဆိုင္ကယ္က ရုတ္တရက္နိမ့္ဆင္းကာ ေျမာက္လိုက္ က်လိုက္ ျဖစ္ေလသည္။ ထိုသို႔ေသာအခါဝယ္ သူမ ႏို႔ေတြကို ဗညားေက်ာျပင္က ဖိကာ ဆုပ္နယ္ေနသလို ခံစားရၿပီး ႏို႔သီးေခါင္းေတြက ေထာင္ထလာေလသည္။ဆုျမတ္သည္ ႏို႔သီးေခါင္းႏွင့္ပါတ္သက္၍ ခံစားမႈျပင္းထန္ေသာ မိန္းမျဖစ္ကာ ဗညားေက်ာျပင္ႏွင့္ မိတ္ဆက္လာေသာအခါ ကာမစိတ္မ်ား ႏိုးထလာကာ ေစာက္ပတ္ဆီမွ ေစာက္ေရၾကည္မ်ား စီးက်လာေလသည္။ ထိုကဲ့သို႔ ေစာက္ေရထြက္ႏိုင္သည္ကို ႀကိဳ ျမင္ေသာေၾကာင့္ ပင္တီတြင္ ဂြမ္းခံထား သျဖင့္သာ ေတာ္ပါေသးသည္။ ႏို႔မို႔ ျပင္ဦးလြင္ေရာက္တာႏွင့္ ေစာက္ေရရႊဲရႊဲစိုကာ အခက္ေတြ႔ရမွာ အမွန္ပင္ျဖစ္ေလသည္။ ျပင္ဦးလြင္ေရာက္ေသာ္ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ဆိုင္တဆိုင္တြင္ ဝင္စားၾကေလသည္။ ဗညားက အျမန္ၿပီးေအာင္စားေလသည္။ စားၿပီးေနာက္ သူ႔ေရွ႕တြင္ရွိေနေသာ လွခ်င္တိုင္းလွေနသည့္ ခ်စ္လွစြာေသာ တီေလးအား အားမနာတမ္း တစိမ့္စိမ့္ ၾကည့္ကာ မ်က္စိစားပြဲထိုင္ေနေလသည္။ တီေလးက သတိျပဳမိပုံရေသာ္လည္း မသိခ်င္ေယာင္ဆာင္ကာ စားေသာက္ေနေလသည္။ စာေသာက္ၿပီး၍ ေငြရွင္းကာ ကန္ေတာ္ႀကီးသို႔ ထြက္ခဲ့ေလသည္။ သူက တျခားေနရာမ်ားသို႔ လည္ပတ္ဦးမည္လားဟု ေမးေသာ္လည္း ရႈိးပြဲၾကည့္ရန္သာစိတ္ဝင္စားေသာ တီေလးက ကန္ေတာ္ႀကီးသို႔သာ သြားရန္ေျပာေလသည္။ ကန္ေတာ္ႀကီးသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ဗညားသည္ လက္မွတ္ဝယ္ယူကာ တီေလးလက္ကို ဆြဲ၍ ဝင္ခဲ့ေလသည္။ ရႈိးပြဲက စေနၿပီျဖစ္ေလသည္။ ခုံမဲ့ရႈိးျဖစ္ကာ မတ္တပ္ရပ္ၾကည့္ရၿပီး နာမည္ႀကီးအဆိုေတာ္မ်ားပါ၍လည္း လူစည္ကားကာ လူၾကပ္လွေပသည္။ “သားတီေလးကိုဖက္ထားေနာ္ လူၾကပ္ပီးတိုးေနရတယ္” “ဟုတ္တီေလး သားဖက္ထားပါ့မယ္” ဗညားကား ရလာသည့္အခြင့္အေရးကို မလြတ္တမ္းအသုံးခ်ကာ တီေလးကို ရင္ခြင္ထဲထဲ့ကာ အင္မတန္စို႔ခ်င္လွေသာ တီေလး၏ ႏို႔အစုံအား လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္အုပ္ကိုင္ထားေလသည္။

တီေလးက သူ႔ရင္ခြင္ထဲေရာက္ေနသလို သူ၏ ဝင္သက္ထြက္သက္ေလေလးက တီေလး၏ လည္ပင္းဆီသို႔ရိုက္ခတ္ေနေလသည္။ လက္ႏွစ္ဖက္သာ ဆန္႔တန္းလိုက္ပါက တိုက္တန္းနစ္ကားထဲကလိုျဖစ္ေပေတာ့မည္။ တီေလႏို႔ကို ကိုင္ထားရသည္ဆိုေသာ အသိေၾကာင့္ စိတ္လႈပ္ရွားကာ ဖြားဖက္ေတာ္ႀကီးက ေဒါသထြက္လာေခ်ရာ တီေလး၏ ဖင္ၾကားသို႔ ကြက္တိေထာက္မိေနေလသည္။ လူတိုးသည္ကို အခြင့္ေကာင္းယူ၍ ဗညားက တီေလးကိုယ္လုံးေလးအားဆြဲကပ္လိုက္ရာ သူ၏ဖြားဖက္ေတာ္လီးႀကီးကား တီေလး၏ဖင္ၾကားသို႔ အေျမွာင္းလိုက္ဝင္ေနေလေတာ့သည္။ ရိႈးပြဲၾကည့္ရင္း လက္ကိုမသိမသာျဖစ္ညွစ္ေပးသလို ခါးကိုမသိမသာ ေရွ႕တိုးေနာက္ငင္လုပ္ေပးေနရာ တီေလးဆုျမတ္အတြက္ အကိုင္ခံအေထာက္ခံရရင္း ၾကည့္ရေသာ ရႈိးပြဲတပြဲျဖစ္ေလေတာ့သည္။ ယခုလည္း ထိုအရာမ်ားကို စားၿမဳံ႕ျပန္စဥ္းစားရင္ စိတ္ထလာေသာေၾကာင့္ ဗညားသည္ တီေလးအျပင္သြားေနခိုက္ တီေလးပင္တီရူရင္းထုရန္ တီေလးအခန္းထဲသို႔ဝင္လာေလသည္။ ကံမေကာင္းရွာေသာ ဗညားသည္ တီေလးပင္တီရွာေနတုန္းမွာပဲ အိမ္ေရွ႕မွ တံခါးဖြင့္သံၾကားလိုက္ရေလသည္။ တီေလး ျပန္လာၿပီျဖစ္ရာ ဗညားလည္း စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ ကုတင္ေျခရင္းမွာ တီေလး ခြ်တ္ထားေသာ ပင္တီေလးကို ေတြ႔တာနဲ႔ ေကာက္ယူကာ သူ႔အက်ႌရင္ဘတ္ထဲကို ထဲ့ၿပီး ထြက္လာခဲ့ေလသည္။ သူ႔အခန္းထဲသို႔ ေရာက္ေသာအခါ တီေလးဝင္လာေသာေျခသံကို ၾကားလိုက္ရေလသည္။ တီေလးပင္တီေလးကို ျဖန္႔ကာ ဂြၾကားေနရာေလးကို ရွဴ လိုက္ေလသည္။ စူးခနဲ႔ ဝင္လာေသာ တီေလးရဲ႕ ေပါင္ၾကားဂြဆံုက အနံ႔ကိုရေတာ့ ကာမေသြးဆိုးေတြ တအား ထလာကာ ေျဖာင္းခနဲ႔ ေထာင္ထလာေသာ ဖြားဖက္ေတာ္ကို စုတ္ကိုင္ကာ ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္ကစားရင္း တီေလး၏ ကိုယ္တုံးလုံးနဲ႔ ဖီးတက္ေနပုံအား မ်က္စိထဲတြင္ ေဖာ္ၾကည့္ေနမိေလေတာ့သည္။ ဗညားတေယာက္ ညစာစားၿပီး မအိပ္ခင္ ကုတင္ေပၚမွာ ပက္လက္အိပ္ရင္း ဝထၳဳ ဖတ္ေနတုန္း တီေလး အခန္းထဲသို႔ ၀င္လာေလသည္။ ဗညားက ရုတ္တရက္မို႔ အံ့အားသင့္ကာ ၾကည့္ေနစဥ္မွာပင္ “သားနဲ႔ တီေလး ေျပာစရာ ရွိလို႔” တီေလးက ကုတင္ေဘးမွာရပ္ကာ သူ႔ကို ၿပဳံးၾကည့္ရင္း ေျပာေလသည္။ ခါးစည္းႀကိဳးနဲ႔ ည၀တ္အက်ႌပါးပါး ၀တ္ကာ ေလသံတိုးတိုးေလးနဲ႔ ပန္းႏုေရာင္ စိုေတာက္ေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းေလးကို လႈပ္ရုံသာေျပာေနေသာ တီေလးသည္ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းေနပါသည္။

“ဟုတ္ တီေလး” “သားက တီေလးကို အရင္လိုမဟုတ္ေတာ့ဘူးေနာ္” “ဗ်ာ တီေလးမဟုတ္ရပါဘူး” “သား တီေလးကို မညာပါနဲ႔ကြယ္ တီေလး သိတယ္ သားရဲ႕မ်က္လံုးေတြ အျပဳအမူေတြက အရင္နဲ႔ မတူေတာ့ဘူးေလ ဟင္း…ဟင္း…” ဗညား အလန္႔တၾကား တီေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာေလးကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ တီေလးက ကုတင္ေစာင္းမွာ တင္ပုလႊဲ ၀င္ထိုင္ရင္း သူ႔ကို ၿပဳံးၾကည့္ေနေလသည္။ “ဟုတ္ ဟုတ္ ပါတယ္ တီေလး သားကို စိတ္ဆိုးလားဟင္” “စိတ္ဆိုးရင္ မင္းေလးကို တီေလးက ခုလိုလာေျပာမေနဘူး သားကို တီေလး တခု ေတာင္းပန္ခ်င္တယ္ တီေလး ဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာေပးေနာ္” “တီေလး စိတ္တိုင္းက်ျဖစ္ေစရပါမယ္ သားမွားတာရွိလဲ ခြင့္လႊတ္ေပးပါ” “မွားတာကေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ေလး အခန္းထဲ ပိုင္စိုးပိုင္နင္းလာၿပီး တီေလး ပင္တီေတြရွဴ ပီးေတာ့ မင္းယူသြားတဲ့ ပင္တီတထည္ျပန္ေပးပါ” တီေလးက ၿပဳံးစိၿပဳံးစိနဲ႔ ၾကည့္ရင္း ေျပာေနပုံအရ စိတ္ဆိုးေနပုံမရေၾကာင္း ဗညားရိပ္မိေလသည္။ ေခါင္းအံုးေအာက္က တီေလးရဲ႕ ပင္တီေလးကို ရွက္ရွက္နဲ႔ ျပန္ထုတ္ေပးလိုက္ေလသည္။ တီေလးက “ေနာင္ကို တီေလးမသိပဲ အဲ့လို မယူပါနဲ႔ တီေလးမႀကိဳက္ဖူး အခုတီေလး မႀကိဳက္တာလုပ္ထားေတာ့ သားမွာ အျပစ္ရွိေနတယ္ တီေလးေပးတဲ့အျပစ္ကို ခံမွာလား” ဗညားနဖူးကို လက္သီးဆုတ္ေလးနဲ႔ မနာေအာင္ထုရင္းေမးလိုက္ေလသည္။ ဗညားမွာ ပုတ္သင္ညိဳ အရႈံးေပးရေလာက္ေအာက္ ေခါင္းျငိမ့္ရင္း ေျဖလိုက္ေလသည္။ “ဟုတ္ တီေလး သားခံပါ့မယ္” “လာ တီေလး အခန္းကို လိုက္ခဲ့” တီေလးရဲ႕ေခၚသံက တိုးတိုးေလးဆိုေသာ္လည္း သူအတြက္ေတာ့ ရင္တဒိတ္ဒိတ္ခုန္ကာ ၾကက္သီးေမႊးညင္းေတြပါထသြားေလသည္။ “ဟုတ္ တီေလး” တီေလးက ေရွ႕မွသြားေလရာ သူက ေနာက္ကေန လိုက္ေလသည္။ တီေလးရဲ႕တင္ပါးလွလွေလးေတြ တလုံးျခင္း တုန္ခါေနတာကို ၾကည့္ရင္း စိတ္ထလာေလသည္။ အခန္းထဲကို ေရာက္တဲ့အခိ်န္မွာ တီေလးက အခန္းတံခါးကို ဂ်က္ခ်လိုက္သည္။ “သား ကုတင္ေဘးကို လာ” ဗညား ခုတင္ေဘးကိုေရာက္ေတာ့ တီေလးက ပင္တီကို ခြ်တ္ကာ ကမ္းေပးလိုက္ရင္း “ေရာ့ ဒါဝတ္ပီးသား ပင္တီ ေန႔လည္ကထဲက မခြ်တ္ရေသးတာ ရွဴ စမ္း” ဟုေျပာေလသည္။
ဗညားက တီေလးမ်က္ႏွာကို မ်က္လုံးျခင္းဆုံေအာင္ စိုက္ၾကည့္ရင္း ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ တီေလးပင္တီကို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုးရွဴ လိုက္ေလသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေအာက္က ဖြားဖက္ေတာ္ကလည္း ေထာင္ထလာေလသည္။ သူ႔ေပါင္ၾကားကို တီေလးလက္တဖက္ေရာက္လာကာ တင္းေထာင္ေနေသာ သူ႔လီးႀကီးကိုစမ္းကာ “ဟင္ လီးကလည္း ေတာင္တာျမန္တာ ပင္တီေပၚက ေစာက္ပတ္အနံ႔ကို မင္းႀကိဳက္တယ္ ဟုတ္တယ္မလား” “ဟုတ္ တီေလး သားအရမ္းႀကိဳက္ပါတယ္” “ဘယ္သူ႔ ေစာက္ပတ္အနံ႔ႀကိဳက္တာလဲ ေျပာစမ္း” ဟု ေျပာလည္းေျပာ တီေလး လီးကိုင္ထားေသာ လက္က လီကို စုတ္ကိုင္ရင္း လက္မျဖင့္ လီးထိပ္ေခါင္းကို ေဝ့ဝိုက္ကာ ပြတ္ေပးေနေလသည္။ ဗညားမွာ ၾကက္သီးတျဖန္းျဖန္းထကာ တကိုယ္လုံး နတ္ပူးသလိုတုန္ေနရင္း “တီ တီ တီေလး ေစာက္ပတ္” ဟုေျဖလိုက္ေလသည္။ “စပူရွပ္တဲ့ ေစာက္ပတ္ရွဴ ေကာင္ဆိုးေလး အဝတ္ေတြအကုန္ခြ်တ္ ပက္လက္အိပ္ မ်က္စိမွိတ္ထားစမ္း” ဗညား တုံးလုံးခြ်တ္ကာ ခုတင္ေဘးက ေကာ္ေဇာခင္းထားေသာ ၾကမ္းျပင္ေပၚတြင္ မ်က္စိမွိတ္ေနလိုက္ေလသည္။ မ်က္စိနည္းနည္းေလး ဖြင့္ကာခိုးၾကည့္ေတာ့ တီေလးက အဝတ္ေတြခြ်တ္ေနေလသည္။ တီေလး၏ ကိုယ္တုံးလုံးအလွအပမ်ားကို ၾကည့္ေနစဥ္မွာ တီေလးက သူ႔မ်က္ႏွာေပၚ ခြထိုင္လိုက္ေလရာ တီေလး၏ ေစာက္ပတ္လွလွေလးက သူ႔မ်က္ႏွာနဲ႔ လက္ႏွစ္လံုးေလာက္ အကြာမွာ ေရာက္ေနေလသည္။ “စပူရွပ္ခ်င္တဲ့လူဆိုးေလး အခု ေစာက္ပတ္အစစ္ ရွဴ စမ္း” ဗညားလည္း နီညိဳညဳိအကြဲေၾကာင္းေလးကို ရွဴ လိုက္ေလသည္ ။ ရွဴ ေနရုံျဖင့္ အားမရပဲ ေခါင္းေထာင္ကာ လွ်ာနဲ႔ယက္လိုက္ေလသည္။ ေစာက္ေမႊး တပင္မွ မရွိေအာင္ ရိပ္သင္ထားကာ ညီးစို႔စို႔အနံ႔ေလးသင္းေနေသာ တီေလးေစာက္ပတ္ကို အငမ္းမရ ယက္ေလသည္။ ေစာက္စိကိုလဲ လွ်ာျဖင့္ ထိုးဆြေပးေလသည္။ တီေလး ပါးစပ္မွ ၿငီးသံ သဲ့သဲ့ေလးထြက္လာကာ သူမ်က္ႏွာေပၚ ေစာက္ပတ္ျဖင့္ ဖိထားကာ တီေလးလက္တဖက္က သူ႔လီးကိုကိုင္၍ စုတ္ေပးပါေတာ့သည္။ တူဝရီး ၂ေယာက္ အျပန္အလွန္ ဆစ္စတိႏိုင္းပုံစံျဖင့္ အႏိုင္မခံ အရႈံးမေပး အျပိဳင္ျပဳစုၾကေလေတာ့သည္။
အတန္ငယ္ၾကာေသာအခါ သူ႔လီးထဲမွ လေရမ်ား တီေလး ပါးစပ္ထဲသို႔ ပန္းထဲ့မိသလို တီေလး ေစာက္ေရမ်ားကိုလည္း တဂြတ္ဂြတ္ေသာက္ၿမိဳမိေလသည္။ သူ႔လေရေတြေပေနေသာ တီေလးႏႈတ္ခမ္းကို နမ္းလိုက္ေတာ့ တီေလးကလဲ ျပန္နမ္းေလသည္။ အနမ္းရွည္ႀကီး အဆုံးမွာေတာ့ တီေလးက “သားအခန္းျပန္အိပ္ေတာ့ေနာ္” “အာတီေလးကလဲ သားက တီေလးနဲ႔ အတူတူ အိပ္ခ်င္တာကို” “အိပ္ခ်င္တာရပါတယ္ သားကတိ တခုေပးမွ အိပ္ခြင့္ျပဳမယ္” “ဘာကတိလဲ တီေလး” “တီေလးကို မလိုးပါဘူးဆိုတဲ့ကတိ တီေလးအိပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ဇြတ္မလိုးရဘူး တီေလးသားနဲ႔ မႈတ္ေပးစုပ္ေပးမယ္ လိုးခြင့္ေတာ့ မေပးႏိုင္ဘူး” “အာ တီေလစ ညစ္တာ သားကို ညစ္တာ” “ေတာ္စမ္း ဗညား အလိုလိုက္ေတာ့ အမိုက္ေစာ္ကားတာလား မင္းနဲ႔ငါ အေဒၚရင္းတူရင္းေတြ ဒီေလာက္ျဖစ္တာေတာင္ မေကာင္းဘူး လိုးဖို႔ ငါလုံးဝခြင့္မျပဳဘူး မင္းပဲေျပာေတာ့ တီေလးစိတ္တိုင္းက်ပါဆို” “ဟာ ကြ်တ္ တီးေလးကလဲ” “ဘာမွထပ္မေျပာနဲ႔ေတာ့ ဘယ္မွာအိပ္မွာလဲ” ဗညားမွာ စိတ္ဆိုးရအခက္ ေပ်ာ္ရလည္းအခက္ျဖစ္ကာ ပိုင္ႏိုင္စြာ ခပ္တည္တည္ျဖင့္ေျပာေနေသာ တီေလးအား ဆြဲဖက္ခါ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးကို စုပ္နမ္းလိုက္ပါေတာ့သည္။ဗညားမွာ အားမလိုအားမရ ျဖစ္ေနေလသည္။ တီေလးဆုျမတ္က လိုးဖို႔ လုံးဝသေဘာမတူ ပေလြကိုေတာ့ အပီျပင္ေပးေလသည္။ သို႔ေသာ္ ျမင္သာျမင္ပီး မၾကင္ရတာ မဟုတ္ပဲ တဝက္ပဲၾကင္ရသလို မလိုးရျခင္းမွာ သူ႔အတြက္ ကသိကေအာက္ျဖစ္ေစသည္။ တခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ရေအာင္လိုးမည္ဟု ဆုံးျဖတ္ထားေလသည္။ “မိန္းမေတြကို ႏိုင္ခ်င္ရင္ သူတို႔ထန္ေနတဲ့အခ်ိန္ခိုင္း အကုန္ရတယ္ကြ အဲ့ဒါ ငါ့ကိုယ္ေတြ႕ကြ” ဟု ကိုႀကီးစိုးေျပာေသာ ကိုယ္ေတြ႕ဒႆ နကို အသုံးခ်ရန္ အားခဲထားေလသည္။ အခုလည္း ေက်ာင္းပိတ္ရက္ျဖစ္သျဖင့္ အင္တာနက္ဆိုင္ခနသြား၍ အင္တာနက္သုံးကာ ျပန္လာခဲ့ေလသည္။ အခ်ိန္ကား ေန႔လယ္၂နာရီခန္႔ရွိေလၿပီ။ ဗညားအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ေရွ႕မွာ တီေလးကိုမေတြ႕ အိမ္တံခါးေသခ်ာပိတ္ကာ အိမ္ထဲဝင္လာခဲ့ေလသည္။
တီေလးအခန္းတံခါးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ တီေလးက အထက္ေအာက္ တဆက္ထဲ ဂါဝန္ေလးဝတ္ကာ ပိုးလိုးပက္လက္ႏွင့္ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္ေနေလသည္။ ေအာက္က ဘာမွခံဝတ္ထားပုံမရ ႏို႔သီးေခါင္းေလးမ်ားက ထင္းေနေအာင္ အရာေပၚေနေလသည္။ ဗညားလည္း အခ်ိန္ဆြဲမေနေတာ့ဘဲ အက်ႌႏွင့္ ပုဆိုးခြ်တ္လိုက္ေလသည္။ မိေမြးတိုင္းဖေမြးတိုင္း အဝတ္ဗလာက်င္းသြားပီဆိုမွ ခုတင္ေပၚတက္ကာ တီေလးရဲ႕ ဂါဝန္ကိုအသာလွန္တင္လိုက္ေလသည္။ ေပါင္ႏွစ္ေခ်ာင္းအသာဟ၍ ေပါင္ၾကား မ်က္ႏွာအပ္ကာ တီေလးေစာက္ပတ္ကို ယက္ေလေတာ့သည္။ ခနၾကာေသာအခါ တီေလးမွာ ၿငီးသံေလးမ်ားေပးရင္း ႏိုးလာေလသည္။ “အ အ အ ဟင္းး ဟင္းး အင္းး ဟင္းးး” ဆုျမတ္မွာ အိပ္ေနတုန္း အိပ္မက္မက္ေလသည္။ သူ႔အား လူတေယာက္က လမ္းေဘးတြင္ ထမိန္ဆြဲခြ်တ္ခါ သူ႔ေစာက္ပတ္ကို ကိုင္ေပးေနသည္ဟု ျမင္မက္ေလသည္။ လူအမ်ားသြားလာၾကေသာ လမ္းေဘးတြင္ ေစာက္ပတ္ အႏႈိက္ခံရသျဖင့္ သူက ရွက္ေနေသာ္လည္း လမ္းသြားလမ္းလာမ်ားက သတိျပဳမိပုံမရပဲ သြားလာေနၾကေလသည္။ ထိုလူက သူ႔ေစာက္ပတ္ထဲသို႔ လက္ညိဳးႏွင့္လက္ခလယ္ ႏွစ္ေခ်ာင္းပူး၍ သြင္းလိုက္ထုတ္လိုက္ျဖင့္ ေညွာင့္ေပးရာ ေကာင္းသထက္ေကာင္းလာၿပီး ေစာက္ပတ္ထဲမွ ေစာက္ေရမ်ားလည္း စိမ့္ထြက္လာကာ သူလဲတင္မခံႏိုင္ေတာ့ပဲ အသံထြက္ၿငီးလိုက္စဥ္မွာပင္ အိပ္ေပ်ာ္ရာမွ ႏိုးလာခဲ့ေလသည္။ တကယ္လည္း ဗညားက ေစာက္ပတ္ကို အပီအျပင္ယက္ကာ ေစာက္ေခါင္းထဲသို႔ လက္ညိဳးႏွင့္လက္ခလယ္ ႏွစ္ေခ်ာင္းပူး၍ သြင္းလိုက္ထုတ္လိုက္ျဖင့္ ေညွာင့္ေပးေနေလသည္။ ဆုျမတ္မွာ အိပ္မက္ႏွင့္ လက္ရွိဘဝ တဆက္ထဲျဖစ္ကာ ေကာင္းၿပီးရင္း ေကာင္းေနေလသည္။ ခနအၾကာ ေစာက္ေခါင္းထဲမွ ရႈံ႕ခ်ည္ပြခ်ည္ျဖစ္ကာ ၿပီးခါနီးအခ်ိန္တြင္ ဗညား၏ လက္က ေစာက္ပတ္ထဲမွထြက္သြားသလို ေစာက္ပတ္ယက္ေနျခင္းမွာလဲ ရပ္သြားေလသည္။ ဆုျမတ္မွာ ပန္းဝင္ခါနီးမွာ ပါးစပ္နားေရာက္ေနေသာ ထမင္းလုပ္ ပုတ္ခ်ခံရသလို အန႔ံသာရၿပီး မစားလိုက္ရသလိုမ်ိဳး ခံစားမိကာ ေဒါသလဲထြက္ မခ်င့္မရဲလဲျဖစ္ကာ “သား ဘာလို႔ရပ္လိုက္တာလဲ တီေလးၿပီးေတာ့မယ့္ဟာကို” “တီေလးကလည္း ေျဖးေျဖးေပါ့ တီေလး ဂါဝန္ကိုခြ

Leave a Reply

Your email address will not be published.